نهادهای کمک رسان تاکنون نتوانسته اند به همه آوارگان بلخاب رسیدگی کنند

© https://twitter.comبلخاب
بلخاب - اسپوتنیک افغانستان, 1920, 23.07.2022
Telegram
نهادهای کمک رسان سازمان ملل تاکنون نتوانسته اند به همه آوارگان درگیری های بلخاب به دلیل راه های دشوار و ممانعت از سوی مسئولان طالبان رسیدگی کنند.
به گزارش اسپوتنیک به نقل از افغانستان انترنشنل، آسوشیتدپرس گزارش داده است، که با وجود تلاش‌های آژانس‌های کمک رسان سازمان ملل، این نهادها نتوانسته‌اند به همه آوارگان جنگ بلخاب دسترسی پیدا کنند، زیرا بسیاری از آنها هنوز در کوه‌ها هستند.
ولسوالی بلخاب - اسپوتنیک افغانستان, 1920, 19.07.2022
کمک برای ۱۶ هزار آواره جنگ بلخاب از سوی یوناما
نورعلی، مسئول یک تیم سیار یونیسف می‌گوید: به دلیل دشوارگذر بودن راه، قاطرها قادر به عبور نیستند.
او گفته است: ما حتی پس از پنج و نیم ساعت پیاده‌روی نتوانستیم به محلی که افراد متواری پناه گرفته‌اند، برسیم.
هنگامی که طالبان و افراد مولوی مهدی جنگ در ولسوالی بلخاب را آغاز کردند، زهرا و خانواده‌اش از ترس جنگ به کوه گریختند. آنها با هزاران خانواده دیگر برای روزهای زیادی مسیر پر صخره‌ای را پیاده طی کردند و مطمین نبودند چه سرنوشتی در انتظارشان است، تنها می خواستند از جنگ بگریزند.
زهرا و خانواده‌اش می‌گویند، که نمی‌دانند دوباره به خانه و کاشانه‌شان در ولسوالی بلخاب ولایت سرپل، برخواهند گشت یا نه.
زهرای ۳۵ ساله که به دلایل امنیتی این نام مستعار را انتخاب کرده، گفت: "ما نمی‌خواستیم به دام بیفتیم. ممکن بود همه ما کشته شویم".
خانواده زهرا از جمله هزاران نفری هستند که از درگیری بین طالبان و جنگجویان وفادار به مولوی مهدی مجاهد، رئیس سابق استخبارات این گروه برای بامیان، گریختند.
به گزارش اسوشیتد پرس قومیت، فرقه‌گرایی مذهبی و زغال سنگ در مرکز این جنگ قرار دارد.
نعمت‌الله بیژن، تحلیلگر سیاسی مستقر در استرالیا می‌گوید: "همه این عوامل با هم در به راه انداختن درگیری‌ها نقش دارد".
فرمانده مهدی مجاهد، یک هزاره شیعه، در سال ۲۰۱۹ به طالبان پیوست و بلافاصله پس از به دست گرفتن قدرت از سوی این گروه به عنوان رئیس استخبارات بامیان منصوب شد.
آسوشیتدپرس گزارش می‌دهد، که انتصاب مجاهد در ابتدا به عنوان حمایت از ادعای طالبان مبنی بر فراگیرتربودن برای غیرپشتون‌ها تلقی می‌شد، اما به زودی او در مقابل طالبان ایستاد.
در حالی که جنگ در بلخاب تنها چند روز به طول انجامید، سازمان ملل می‌گوید که حداقل ۲۷ هزار نفر را آواره کرد که تقریباً همه آنها هزاره‌اند.
آوارگی این شمار مردم، بحران بشری دیگری در این منطقه ایجاد کرده است که اکنون آژانس‌های امدادی در تلاش برای مقابله با آن هستند.
زهرا که خانواده‌اش نزدیک به دو هفته پیش در یک مسجد روستایی در بامیان جابه‌جا شدند، گفت: "ما با شکم خالی می‌خوابیدیم و صبح‌ها از خواب بیدار می‌شدیم و دوباره به راه می‌افتایم".
او می گوید، که همه از فرط خستگی و گرسنگی بیمار بودند.
خانواده برات‌علی سبحانی، یکی دیگر از باشندگان بلخاب نیز در همین مسجد پناه گرفته‌اند.
او می‌گوید: "ما چیزی با خود نداشتیم. فقط با لباس‌هایی که پوشیده بودیم از جنگ فرار کردیم."
خانواده هفت نفره او - از جمله پنج فرزند - چهار روز پیاده‌روی کردند تا اینکه چوپانی آنها را به یک مسجد برد.
سبحانی گفت: "او ما را نجات داد. ما چیزی نداشتیم. فکر می‌کردیم احتمالاً می‌میریم."
در محله شهر دزدان چشمه در بامیان، نجیبه میرزایی روزها را صرف مداوای کسانی کرده است که از بلخاب گریخته‌اند.
میرزایی، رئیس یک شفاخانه محلی گفت که بسیاری از افراد متواری از جنگ، زنان باردار هستند که از اسهال، حالت تهوع و بیماری‌های تنفسی رنج می‌برند.
عنایت‌الله خوارزمی سخنگوی وزارت دفاع طالبان می‌گوید، که مولوی مهدی و پیروانش در بلخاب به کوه‌ها گریخته‌اند و جنگ متوقف شده است.
اما عفو بین‌الملل نیروهای طالبان را به کشتار غیرنظامیان در آنجا متهم کرد؛ اتهامی که طالبان آن را رد می کند.
مردی که خواست نامش فاش نشود، گفت: "مردم ترسیده‌اند؛ به همین دلیل هنوز در کوه‌ها هستند".
یادآوری می کنیم، که پس از چیرگی گروه طالبان بر بلخاب، جنگجویان این گروه بیش از پنجاه تن را تیرباران و سر بریدند.
نوار خبری
0
برای شرکت در گفتگو
ورود به سیستمیا ثبت نام کنید
loader
بحث و گفتگو
Заголовок открываемого материала